شب و تنهایی و ماه و ستاره...

غم مخور !

زندگی را نفسی ارزش غم خوردن نیست

و دلم بس تنگ است

باز هم می‌خندم

آنقدر می‌خندم که غم از روی رود…

زندگی باید کرد

گاه با یک گل سرخ

گاه با یک دل تنگ

گاه باید رویید در پس این باران

گاه باید خندید بر غمی بی‌پایان…

[ شنبه ۱۳٩٢/۱/۳۱ ] [ ۱۱:۱٧ ‎ب.ظ ] [ سارا ] [ نظرات () ]